In Haarlem vernieuwde De Wilde Spoorwegbouw op twee stalen dubbelliggerbruggen met coupes de volledige spoorconstructie, inclusief de oplegconstructie. De Wilde was verantwoordelijk voor de uitvoering en technische uitwerking van het spoorwerk. Het betrof een opdracht van ProRail, uitgevoerd in onderaanneming van VolkerRail.
De bestaande constructie was sterk onderhoudsgevoelig, wat zich uitte in forse slijtage aan spoorstaven en bevestigingsonderdelen. Ter plaatse van de bruggen ligt het spoor in een horizontale boog met een straal van circa 555 meter en een verkanting van 100 millimeter. De maximaal toegestane baanvaksnelheid bedraagt 80 km/uur. Op basis van deze uitgangspunten moest de spoorstaafoplegconstructie op de coupes, bestaande uit stiftplaten met twee ankers en standaard rughellingplaten voor indirecte spoorstaafbevestiging, hieraan kunnen voldoen.
Om de toekomstige slijtage van bovenbouwmaterialen te beperken en de spoorwijdte beter te kunnen borgen, wenste de opdrachtgever de bestaande constructie met stiftplaten met twee ankers om te bouwen naar een robuustere constructie met stiftplaten met vier ankers.
Bij de bestaande bevestiging met twee ankers werden excentrische kraagbussen toegepast, waarmee horizontale stelruimte beschikbaar was. Bij de nieuwe bevestiging met vier ankers verviel deze stelmogelijkheid, waardoor De Wilde samen met ProRail en VolkerRail op zoek ging naar een alternatieve oplossing. Uit inmeting bleek dat de oorspronkelijke gaten in de coupes van de brugconstructie uit 1973 verrassend nauwkeurig waren gepositioneerd.
Om toch enkele millimeters stelruimte te creëren, is gekozen voor ovale bevestigingsgaten in de stiftplaten in combinatie met de bestaande ronde gaten in de coupes. Nadat De Wilde het spoor nauwkeurig in de juiste horizontale boogstraal had afgesteld, werd de ruimte tussen de geïsoleerde bevestigingsbouten in de ronde gaten van de coupes en de ovale gaten in de stiftplaten opgevuld met speciaal ontworpen stalen opvulstukjes.
Deze opvulstukjes zijn uitgevoerd in vier varianten, waarbij de excentriciteit van het gat telkens met 1 millimeter toeneemt tot maximaal 3 millimeter. In de ontwerpfase is vastgesteld dat deze stelruimte voldoende zou zijn om het spoor correct te kunnen afstellen en fixeren. Door de karakteristieke vorm kregen deze opvulstukjes al snel de bijnaam “kano’s”, een knipoog naar de bekende gevulde koek.
